Zo’n 1,5 jaar geleden heb ik mijn eerste paard gekocht. Helaas had ik er te weinig verstand van en bleek dat ik een paard had gekocht die altijd verkeerd gereden was en altijd met pijn liep. Ik ontmoette mijn huidige instructrice en zij heeft mij geholpen met het goed door rijden van dit paard. Doordat ‘ie eindelijk een goed passend zadel had en er goed met hem gereden werd, ging ‘ie steeds beter in zijn velletje zitten. Hij werd op z’n zachtst gezegd een kanon die ik niet meer in bedwang kon houden. Op een dag was ik lekker aan het rijden en vloog hij er ineens vandoor. Omdat hij moest remmen voor de bakrand, kwam ik plat op mijn rug terecht met alle gevolgen van dien. Ik heb het paard nog een tijdje gehouden, maar hij bleef onvoorspelbaar waardoor ik absoluut geen vertrouwen meer in hem en andere paarden had. Ik heb toen de moeilijke keuze moeten maken om hem te verkopen, maar ik weet dat hij op een prachtige, fijne plek heeft. Dat had ik hem nooit kunnen bieden.

Ik was eigenlijk van plan om nooit meer iets met paarden te ondernemen, maar als het eenmaal in het bloed zit, dan gaat het er niet meer uit. Een tijd later kwam ik dan ook bij toeval mijn huidige Friese merrie tegen en heb haar gekocht. Zij is echt mijn maatje, maar helemaal vertrouwen kon ik haar niet vanwege mijn eerdere ervaring. Via via ben ik bij Anita gekomen en heeft Anita mij gecoacht in het wegnemen van mijn spanning. Het doel was om met mijn merrie te galopperen en in een vreemde ruimte te rijden, dus bijvoorbeeld in een andere bak of op buitenrit. Tijdens de coaching van Anita ben ik er achter gekomen waar de angst vandaan komt en ik ben mezelf gaan dwingen om steeds meer mijn grenzen op te zoeken en duidelijkheid te geven. Door Anita kan ik eindelijk weer lekker galopperen en heb ik zelfs voor het eerst een buitenritje gemaakt. Bedankt, Anita!