“….en daar sta ik dan in de
buitenbak, ontspannen. Ontspannen, samen met mijn intervisiegroep. Niet echt
dol op paarden, maar ook niet bang. Wel nieuwsgierig. Vooraf zocht ik uit de
voorwerpen een zweepje, waarmee ik mijn rol in onze groep symboliseerde. Niet
dat ik de zweep erover gooi, wel dat ik de initiatiefneemster ben en lijkt te
blijven. Prima, ik voel me thuis in die modus. Terwijl we behoorlijk ver uit
elkaar staan, laat Anita twee paarden bij ons in de buitenbak. Rustig en op
kalme toon laat ze hen bij ons. De paarden lopen rond, tasten af, letterlijk
door aan de collega’s te snuffelen, zich aaibaar op te stellen, dichtbij hen te
staan. Prachtig om te zien!

Even later hoor ik achter me geluid.
ik blijf staan in afwachting van wat er komt. En dan voel ik hoe de fries heel
langzaam me benaderd. Zo voorzichtig dat ik uiteindelijk met mijn rug tegen
zijn voorkant kan leunen….ik voel de warmte van het paardenlijf mijn hele rug
verwarmen en leun nog wat mee, ik vertrouw er volledig op dat hij blijft
staan….en dat doet ie! Hij blijft staan en….buigt zijn enorme hoofd heel
kalm over mijn hoofd, ik sluit mijn ogen en laat alles los. Hoezo initiatief
nemen, leider zijn? Dit is zoveel relaxter!

Wat een schitterende ervaring! Ik
heb er nog steeds een foto van op het bureaublad op mijn laptop. Dit gevoel hou
ik nog lang vast!

Dankjewel paard! Dankjewel Anita,
bij jou en jouw paarden gebeurt iets….magisch, iets wat zeker helend
werkt!”

ยท
Elly Plat-Klaasnovember
2016